Publiczny skarb miasta

Dziennik Polski

ILE WART JEST KRAKÓW? Olbrzymie zyski generują kultura i nauka. Teoretycznie niedochodowe.

Mekka naukowców 

Ponad 200 tysięcy studentów – ta liczba wskazuje najbardziej prestiżową krakowską specjalność – szkolnictwo wyższe. Spośród 24 uczelni – 14 niepublicznych i 10 publicznych – największą chlubą miasta są uczelnie najstarsze: Uniwersytet Jagielloński, Akademia Górniczo-Hutnicza, Uniwersytety Ekonomiczny, Pedagogiczny, Rolniczy oraz Politechnika Krakowska. 

Według wyliczeń Wiesławy Dzidek z IA Monitor Rynku Nieruchomości majątek krakowskich uczelni wart jest 4,2 mld zł. 

Majątek ten generuje bardzo duże dochody. Studenci zostawiają rocznie w Krakowie 2 mld zł. Fakt kształcenia wysokospecjalistycznych kadr przyciąga do miasta nowe firmy z przyszłościowych dziedzin gospodarki, oferujące nowe miejsca pracy. Bezcenne. 

Najcenniejszym obiektem w kategorii szkolnictwo wyższe, zdaniem analityczki, nie jest któryś z zabytkowych symboli UJ, np. Collegium Novum, ale Kampus 600-lecia Odnowienia Uniwersytetu Jagiellońskiego, największa inwestycja naukowa w Krakowie i w kraju. Planowany koszt budowy kampusu – 970 mln zł. W najbliższej przyszłości nową wizytówką Krakowa może stać się Park Life Science – technoinkubator o wartości 200 mln zł…..

Około 600 mln zł warte są ośrodki naukowo-badawcze (obiekty PAN, centra nowych technologii), a w sumie wszystkie obiekty publiczne w dziedzinie szkolnictwa na wszystkich poziomach 12,7 mld zł.

Czas na komercjalizację uczelni

Rz, Tomasz Wróblewski 22-12-2009

Pokutuje w nas fałszywe przekonanie, że wyższe wykształcenie to interes państwa. Że młodzi ludzie robią nam łaskę, studiując i podnosząc kwalifikacje. Jeżeli tak, to dlaczego walą drzwiami i oknami na prywatne uczelnie? Wydają pieniądze – setki milionów rocznie na naukę języków czy kursy wieczorowe. Poziom skolaryzacji w Polsce, czyli liczba młodzieży pobierającej nauki, należy do najwyższych w Europie (48 proc.). W 2008 roku 78 proc. młodych ludzi rozpoczęło studia, co plasuje nas na drugim miejscu na świecie. Tuż za Australią…..

Wielkim socjalnym machinom pozbawionym rynkowych mechanizmów ciężko jest efektywnie wykorzystać takie inwestycje. Lata przejadania cudzych pieniędzy dają poczucie niezależności i akademickiej beztroski, ale też pozbawiają ekonomicznego myślenia i zarządzania kapitałem ludzkim. W rezultacie ten sam milion dolarów na Harvardzie da większy efekt, niż milion na szacownej XV-wiecznej, ale niekomercyjnej uczelni w Turynie. Niezależnie od tego, że profesor Harvardu kosztuje więcej niż włoski uczony. 

Wolna nauka 

Dwa niezależne badania – projekt prof. Philipa Altbacha i obserwacje Instytutu Bruegela (brukselskiego think-tanku finansowanego z unijnych pieniędzy) – doprowadziły do identycznych wniosków. Uniwersytety nastawione na zysk mają nie tyko lepsze wyniki naukowe, ale też większą niezależność w prowadzeniu prac badawczych. I o takiej niezależności myśleli autorzy agendy lizbońskiej, kiedy postulowali w Bolonii w 1999 roku stopniową komercjalizację europejskich uczelni.

Najmniejsze wzmianki o uniezależnieniu uczelni, zmuszaniu profesorów do konkurencji o granty i o studentów jednak wywołują protesty. Jak ten przed gmachem w Leuven, gdzie w kwietniu 2009 r. odbywała się konferencja europejskich ministrów edukacji.

Pięknie brzmią hasła o niezaprzedanej nauce. Wolnej od presji biznesu i kapitalistycznych pokus. W praktyce znaczy to tylko tyle, co wolność do dalszego niszczenia nauki.

Jaka uczelnia kształci bezrobotnych?
GW, Lublin

Wojewódzki Urząd Pracy opublikował właśnie “Ranking szkół wyższych według poziomu bezrobocia absolwentów (rok akademicki 2007/2008).” Powstał on w oparciu o dane z powiatowych urzędów pracy. W zestawieniu urzędnicy uwzględnili 19. szkół wyższych z Lubelszczyzny. W czołówce uczelni, których największy procent absolwentów (z dyplomem z ubiegłego roku akademickiego) jest bez pracy, są trzy szkoły wyższe spoza Lublina – to Puławska Szkoła Wyższa, Wyższa Szkoła Zarządzania i Administracji w Zamościu oraz Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Chełmie. Na czwartym miejscu znalazł się Uniwersytet Przyrodniczy z Lublina, 12 proc. jego absolwentów którzy ukończyli studia wraz z ostatnim rokiem akademickim nie ma pracy.

Min. Kudrycka: Zmiany w polskim szkolnictwie są konieczne

PAP – Nauka w Polsce

Zmiany w polskim szkolnictwie są konieczne, bo rodzime uczelnie muszą się zmierzyć z zagraniczną konkurencją – przekonywała w minister nauki i szkolnictwa wyższego prof. Barbara Kudrycka podczas otwarcia konferencji poświęconej innowacjom w edukacji akademickiej.Dwudniowe spotkanie z udziałem m.in. przedstawicieli świata nauki i pracowników uczelni odbywało się w dniach 9-10 grudnia w Warszawie. …

 jak wynika z ankiety przeprowadzonej przez CUIwE wśród 249 młodych pracowników naukowych – 50 proc. młodych badaczy na pracę naukową z trudem poświęca zaledwie kilka godzin w tygodniu. “To w oczywisty sposób przekłada się na jej jakość” – komentował dr Marek Kulesza, kierownik Centrum. Wśród czynników, które utrudniają pracę naukową 80 proc. ankietowanych wskazało na niskie zarobki, 63 proc. – brak pieniędzy na udział w konferencjach, 55 proc. – nadmiar zajęć dydaktycznych, a 38 proc. – niedostateczną liczbę kontaktów międzynarodowych.

Jedynie 43 proc. przepytanych młodych uczonych jest przekonanych, że będzie kontynuowało pracę naukową, a 47 proc. deklaruje pracę jedynie w swojej uczelni macierzystej – reszta przyznaje się do “dorabiania” w innych miejscach pracy.

UCZELNIE NIE ODPOWIADAJĄ NA POTRZEBY KRAJU

“Klęska misji edukacyjnej i wychowawczej”

Dziennik Gazeta Prawna

Aby odpowiedzieć na wyzwania współczesnego świata szkolnictwo wyższe powinno przygotowywać młodych ludzi do funkcjonowania w zmieniającym się szybko otoczeniu, a także do, być może, kilkukrotnej w ciągu życia zmiany wykonywanego zawodu. Będzie to możliwe, gdy studenci opanują sztukę twórczego myślenia i umiejętność rozwiązywania problemów – pisze prof. Andrzej Jajszczyk.

Rola uniwersytetów

Aby odpowiedzieć na wyzwania współczesnego świata szkolnictwo wyższe powinno przygotowywać młodych ludzi do funkcjonowania w zmieniającym się szybko otoczeniu, a także do, być może, kilkukrotnej w ciągu życia zmiany wykonywanego zawodu. Będzie to możliwe, gdy studenci opanują sztukę  twórczego myślenia i umiejętność rozwiązywania problemów. Uczelnia powinna rozwijać ich osobowość, pobudzać kreatywność, rozszerzać horyzonty. Uniwersytet powinien być miejscem przygody poznawczej, spotkań z rówieśnikami i kształtowania charakterów. Uczelnie, w szczególności zawodowe, mają za zadanie przygotowywanie także do konkretnego zawodu. 

Rola uniwersytetu na tym się nie kończy – powinien on być też ośrodkiem poszukiwania prawdy, stanowić miejsce intelektualnego wsparcia instytucji państwa i gospodarki, powinien rozwijać i propagować kulturę i dziedzictwo narodowe, a także promować Polskę i nasze wizje świata na arenie międzynarodowej. Pytanie tylko czy nasze uczelnie wyższe dobrze spełniają postawione zadania….

powodem tego jest najzwyklejsze wygodnictwo kadry.

Zupełną klęskę poniosły polskie wyższe uczelnie w obszarze kształtowania właściwych postaw studentów. Wielu wykładowców daje zły przykład opuszczając znaczną liczbę zajęć, czy spóźniając się na nie. Często przekazuje przestarzałe treści i przekupuje studentów nie oceniając właściwie zdobytych przez nich umiejętności i wiedzy w czasie kolokwiów i egzaminów, a także przyzwalając na ściąganie czy plagiaty…..

Potrzeba wstrząsu

Polskie szkolnictwo wyższe ma archaiczną strukturę i nieefektywny system zarządzania. Żyje w świecie pozorów, z przesadnym przekonaniem pracowników i studentów o własnej wielkości. Opinie świata są lekceważone bądź ignorowane. Co roku mury uczelni opuszczają dziesiątki tysięcy magistrów kiepsko przygotowanych do sprostania wymaganiom zmieniającego się rynku pracy i źle ukształtowanych jako obywatele. 

Zmiana tej sytuacji będzie wymagała radykalnych zmian w sposobach finansowania i funkcjonowania uczelni wyższych. Wiara, że problemy dadzą się rozwiązać wyłącznie przez zwiększenie strumienia pieniędzy płynących do naszych uniwersytetów jest naiwna i niczym nie uzasadniona. Jeżeli nie odważymy się na głęboką i dobrze przemyślaną reformę, a następnie konsekwentnie jej nie zrealizujemy, skarzemy Polskę na osunięcie się na cywilizacyjne peryferia świata. Nie wierzmy też, że taką reformę jest w stanie przygotować samo środowisko akademickie – to tak jakby wymagać, aby dobrą ustawę o hazardzie mogli przygotować sami właściciele  i pracownicy kasyn.

Uczelnie niższe

Newsweek Polska, 50/2009

Życie na polskich uniwersytetach przypomina kiepski czeski film. Profesorzy udają, że uczą i prowadzą badania, a studenci udają, że szanują swoich profesorów.Siedzimy w małym pokoiku z wy­brzuszoną podłogą. Gdyby posta­wić walizkę na kółkach na jednym końcu, natychmiast zjechałaby na drugi. Nie mogę napisać, jaki to uniwer­sytet, jaki to wydział, jak się nazywa pro­fesor, z którym rozmawiam. Od kilku lat próbujemy namówić naszyeh naukowców na opowieść o polskim życiu akademickim pod nazwiskiem. Na próżno. W tym czasie – przepraszam za porównanie – nawet pro­stytutka zgodziła się mówić pod własnym nazwiskiem i wystąpić na zdjęciu okład­kowym. Polscy naukowcy zaś dorobili się internetowego Niezależnego Forum Aka­demickiego, ale pod nazwiskiem pisują tam głównie profesorowie robiący kariery naukowe za granicą. – Wie pani, co usły­szał żołnierz armii amerykańskiej joe Dar-by, który doniósł na kolegów znęcających się nad irackimi więźniami w więzieniu Abu Ghraib? Usłyszał od dowództwa: „Nie możesz wrócić do domu, prawdopodobnie już nigdy nie będziesz mógł”. Bo dla Ame­rykanów był zdrajcą i czekali na możliwość zemsty - próbuje tłumaczyć swój brak od­wagi cywilnej młody profesor.

Trudno mu się dziwić. Kara, jaką po­niósłby doktor prawa, biologii, nauk spo­łecznych czy filozofii za odważne mówienie pod nazwiskiem, byłaby jeszcze dotkliw­sza: wygnanie z raju akademickiego. Ozna­cza to nie tylko koniec kariery naukowej, ale także koniec dochodów. Wcale niema­łych. Żeby mieć jakiekolwiek rozeznanie, wystarczy spojrzeć na parking dla wykła­dowców. Mercedesy, toyoty, hondy. Lakiery świecą nowością. – Żeby to wszystko kręci­ło się jak należy, trzeba co jakiś czas chować głowę w piasek albo do teczki nazywanej na uniwersytecie strusiówką – żartuje pro­fesor, choć przecież nie jest mu do śmiechu.

Jak uczelnie straciły na hazardzie

Rz

Politechniki Łódzka i Warszawska nie mogą już wydawać certyfikatów jednorękim bandytom. Ich pracownicy mieli rejestrować przerobione maszyny.

Rz” dowiedziała się, że Ministerstwo Finansów cofnęło w listopadzie obu uczelniom upoważnienia na prowadzenie badań, na podstawie których rejestrowane są automaty i urządzenia do gier losowych. Tę informację potwierdziła rzeczniczka ministerstwa Magdalena Kobos.

– Otrzymaliśmy powiadomienie z Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku, że dochodziło tam do naruszeń prawa przez trzy osoby, które prowadziły badania – wyjaśniła….

W październiku śledczy zatrzymali dr. Artura D. z Politechniki Warszawskiej, dr. hab. Włodzimierza F. z Politechniki Łódzkiej i Artura D., pracownika prywatnego przedsiębiorstwa, który współpracuje z łódzką uczelnią.

– Zatrzymani usłyszeli zarzuty, że dopuszczali do rejestracji automaty o niskich wygranych, na których w rzeczywistości można było uzyskiwać wygrane wyższe niż 15 euro (a tyle dopuszcza prawo – red.) – mówi Janusz Kordulski, rzecznik Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku. – Ponadto użytkownicy mogli mieć dostęp do urządzeń elektronicznych, dzięki czemu bez przeszkód mogli zmieniać oprogramowanie…

W kraju było 12 instytucji upoważnionych do badań automatów, teraz – po usunięciu z listy dwóch politechnik – zostało dziesięć, z czego w Warszawie cztery. W Łodzi nie ma już żadnej. Zatem przedsiębiorcy, którzy będą starali się o certyfikat, muszą szukać specjalistów w innych miastach.

Odebranie upoważnienia do badań automatów będzie jednak bolesne przede wszystkim dla uczelni. Przedsiębiorcy płacili im bowiem za badania.

– Dla nas oznacza to stratę 2 mln zł w przyszłorocznym budżecie – przyznaje Ewa Chojnacka, rzeczniczka Politechniki Łódzkiej. Utracone zarobki stołecznej politechniki mogą być jeszcze wyższe.

Koniec bezpłatnych studiów?

Rektorzy uczelni zaproponują rządowi wprowadzenie powszechnego czesnego od 2015 r.

Zbyt słaba kadra naukowa na uczelniach, niska pozycja uniwersytetów w międzynarodowych rankingach i niedopasowanie programów studiów do potrzeb rynku pracy – to główne wady, które wytykają uczelniom sami ich rektorzy. W środę na Uniwersytecie Warszawskim Konferencja Rektorów Akademickich Szkół Polskich (KRASP), Konferencja Rektorów Zawodowych Szkół Polskich i Fundacja Rektorów Polskich (FRP) powiedzą, jak się zmierzyć z tymi słabościami, i przedstawią strategię rozwoju uczelni do 2020 r.

W badaniu zrobionym na potrzeby strategii osoby związane z uczelniami oceniły je na trzy plus. – Uznajemy stan szkolnictwa wyższego za niesatysfakcjonujący. Głównym powodem tych słabości jest niedofinansowanie szkolnictwa wyższego, a zwłaszcza nauki – mówi prof. Jerzy Woźnicki, prezes FRP.

Jaka jest na to recepta? Jak dowiedziała się “Rz”, rektorzy chcą wprowadzenia powszechnego czesnego od 2015 r. ..

Rektorzy proponują, by każdy student mógł zaciągnąć kredyt w banku na naukę. Pożyczkę miałoby poręczyć państwo. Teraz o kredyty studenckie mogą się ubiegać jedynie osoby z niezamożnych rodzin. – Każdy student, który nie chciałby płacić w czasie studiów, mógłby się od tej opłaty uwolnić. Kredyt spłacałby już jako pracujący absolwent. W rozpoczęciu spłat uwzględniony byłby okres potrzebny na poszukiwanie pracy – wyjaśnia prof. Woźnicki.

Jakie powinny być wyższe uczelnie: Zanim przyjdzie tsunami

GW

Polskie uczelnie muszą być otwarte na studentów z zagranicy, kształcić nie tylko ludzi młodych i skupić się na tych dziedzinach, które są naprawdę potrzebne

Demograficzne tsunami – tak można określić to, co w nadchodzącej dekadzie czeka szkolnictwo wyższe w Polsce. Dziś żyje u nas ok. 4,2 mln osób w wieku 18-24 lat, a więc w tradycyjnym wieku studenckim. W 2020 r. ich liczba obniży się do 2,7 mln, czyli o 35 proc.! Jak wynika z prognoz, Polska będzie krajem, w którym liczba studentów spadnie najsilniej spośród wszystkich krajów OECD: z 1,9 mln obecnie do 1,2-1,4 mln w 2025 r.
Tak gwałtowne zmiany demograficzne oznaczają wiele poważnych wyzwań dla sektora szkolnictwa wyższego

Od nauczania są szkoły zawodowe, nie uniwersytet

GW Kielce

W kieleckich uczelniach, tak na luzie przy kawce czy piwku, o nauce gadają tylko odmieńcy. Jeśli się mylę, to proszę mi wskazać normalne, cotygodniowe seminaria, gdzie nauczani i nauczający wspólnie poszukują prawdy. Nie chodzi o oderwane od siebie referowanie cudzych czy (rzadziej) swoich wyników, ale o toczącą się przez cały rok akademicki dyskusję – pisze Waldemar Korczyński.

Od kilkunastu dni czytuję w “Wyborczej” teksty o naszych kieleckich uczelniach. Ludzie mniej i bardziej uczeni piszą, co by tu naprawić, jaką dziurę na sukni naszych Alma Mater łatką jaką zasłonić. Pomysły na naprawę rosną jak bambus w Indochinach i nic z tego nie wynika. Bo wyniknąć nie może. Ani w nauce, ani w “wyższo-niższej” edukacji. I nie jest to nasza, kielecka specyfika.

Zmienić paradygmat kształcenia

Przychodzenie na uniwersytet “po zawód” nie pozwala odróżnić go od zawodówki. Prawdą jest, że tak funkcjonują uniwersytety na całym świecie. Ale też prawdą jest, że kryzys tzw. nauczania jest również globalny i propozycje powrotu do idei uniwersytetu wcale takie rzadkie nie są. Na uniwersytecie wykładowca – starszy kolega – może studentowi pomóc w zdobywaniu wiedzy, ale nie będzie go niczego nauczał. Odwrotnie niż w zawodówce. W praktyce to nasze uczelnie są hybrydami, ale przeważa chyba zawodówka. I to jest to, co odpowiada obu stronom. Ustrój uczelni traktuje wprawdzie studenta jak tartaczna piła świeżo ścięty pień, ale studenci emocjonują się głównie opłatami za studia. A powszechność płatnych studiów nie oznacza, że rzeczywiście musieliby wyłożyć tę forsę z własnej kieszeni. Przy sensownie zorganizowanym systemie stypendialnym student mógłby nawet na studiach zarobić

Na uczelniach jednak bez rewolucji

Rz

Rząd przyjął projekt ich reformy. – To tylko kosmetyczne zmiany – krytykują rektorzy.

– Trudno mówić o reformie. To będzie mała nowelizacja ustawy o szkolnictwie wyższym. Zmiany są kosmetyczne – tak prof. Katarzyna Chałasińska-Macukow, rektor Uniwersytetu Warszawskiego, przewodnicząca Konferencji Rektorów Akademickich Szkół Polskich, ocenia założenia do projektu nowelizacji ustawy o szkolnictwie wyższym. Wczoraj przyjął je rząd.

Zaproponowana przez minister nauki Barbarę Kudrycką reforma, która powinna wejść w życie w przyszłym roku akademickim, ma zmienić zarządzanie finansami uczelni, przyśpieszyć kariery naukowców i sprawić, by kształcenie studentów odpowiadało potrzebom rynku pracy. Głównym jej założeniem jest wprowadzenie zasady konkurencji finansowej między placówkami.,,,

Rektorzy uważają, że źle się stało, iż w nowelizacji nie znalazły się zapisy o wprowadzeniu stanu spoczynku dla profesorów. – To niezbędny element polityki kadrowej, jeśli chcemy, by na uczelniach rzeczywiście nastąpiła wymiana pokoleniowa – mówi przewodnicząca KRASP…..

prof. Maciej Żylicz | Fundacja na rzecz Nauki Polskiej

W dyskusji o naprawie systemu szkolnictwa wyższego proponuję przyjrzeć się bliżej uniwersytetom, które osiągają najlepsze wyniki w rankingach międzynarodowych. Dobre uniwersytety zachowują daleko posuniętą autonomię wewnętrzną i działają w środowisku zewnętrznym, które zmusza je do samodzielnego pozyskiwania funduszy na naukę i dydaktykę. To dwa podstawowe warunki, by uniwersytet stał się „miejscem kreatywnym” i kształcił „klasę kreatywną”. Reforma nauki i szkolnictwa wyższego powinna się odbywać w sposób etapowy i zmierzać do tego, aby takie warunki zaistniały. Niezbędne i najważniejsze postulaty zmian, które to zapewnią, to m.in. likwidacja państwowych dyplomów, zróżnicowanie szkół wyższych – czyli wyższe wykształcenie powinno być zarówno masowe, jak i elitarne, umiędzynarodowienie uczelni i nauki – nauczyciele akademiccy powinni być zatrudniani na podstawie międzynarodowego konkursu. Należy też zlikwidować siatkę płac i pensum dydaktycznego oraz wprowadzić rzetelną ocenę osiągnięć dydaktycznych i naukowych, tak aby dobra praca była dobrze wynagradzana.

Zróbmy sobie Oksford

GW

Nie będziemy mieć świetnie wykształconych elit, jeśli nie będziemy mieć co najmniej kilku doskonałych uczelni – tak jak w Ameryce, w Wielkiej Brytanii czy we Francji

Majątek narodowy w coraz mniejszym stopniu składa się z fabryk, ziemi, narzędzi i maszyn. Tworzą go wykształcenie, wiedza, umiejętności, zaradność i przedsiębiorczość ludzi. Tymczasem badania naukowe i kształcenie oferowane w Europie są na ogół średniej jakości, a w Polsce zarówno kształcenie, jak i badania – poza wyjątkami – są niskiej jakości.

W czym warto naśladować system amerykański?..

Głównymi powodami sukcesu systemów szkolnictwa wyższego zorganizowanych na sposób anglosaski są różnorodność szkół wyższych, ich wewnętrzna organizacja i zarządzanie oraz ograniczona ingerencja rządowa w ich funkcjonowanie. Porównajmy to z sytuacją polskiego szkolnictwo wyższego, którego działalność według bazy danych Sejmu RP regulują 92 ustawy, 226 rozporządzeń i 105 innych aktów prawnych!
Tylko zderegulowane szkolnictwo wyższe pozwala na szybkie zmiany i dopasowanie oferty uczelni do potrzeb studentów. Przykładem jest historia ubogiego, podupadającego kolegium (Elon College) w Karolinie Północnej, które wciągu kilku semestrów przemieniło się bez żadnych zewnętrznych inwestycji w popularny uniwersytet (Elon University).

Po pierwsze, wypracowano wizję „wszędzie jakość“, którą władze uczelni konsekwentnie propagowały i egzekwowały.

Po drugie, bardzo starannie dobierano kadrę i przywiązywano dużą wagę do jej ocen i wynagrodzeń.

Po trzecie, wprowadzono ostrą selekcję kandydatów na studia i surowe wymagania programowe w czasie studiów. Jak się okazało, wizja i jakość były ważniejsze niż kapitał i inwestycje.

Wzorce warte naśladowania w każdej kulturze i w każdym kraju to pełna instytucjonalna rozliczalność i odpowiedzialność wobec społeczeństwa uczelni i ich władz za jakość nauczania i badań oraz za efektywność gospodarowania powierzonymi przez społeczeństwo środkami materialnymi i finansowymi.

Zarządzanie dużą uczelnią wymaga kompleksowego podejścia i profesjonalnej wiedzy, której nie posiadają nasi rektorzy mianowani na kilka lat spośród profesorów różnych specjalności. Potrzebny jest do tego, jak winnych dziedzinach, profesjonalizm, w tym przypadku zawodowi rektorzy.

Dajmy studentom więcej czasu

GW

Większość narzekań studentów i problemów z nimi bierze się z małego zainteresowania wykładowców. A brak zainteresowania to wynik zbyt wielu obowiązków, jakie biorą na siebie naukowcy – mówi prof. dr hab. Janusz Żmija, rektor Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie.

Dziś na uczelniach publicznych panuje bardzo duże rozproszenie kadry. Wykładowcy prowadzą zajęcia w kilku szkołach. Z jednej strony jest to zrozumiałe, spoglądając na pensje, a drugiej – nie można tego dłużej akceptować. Ciągle przybywa prywatnych szkół wyższych. Zatrudniają wykształconą u nas kadrę, bo swojej albo nie miały kiedy, albo nie umiały się dorobić. Z taką praktyką trzeba skończyć. Jeśli uczelnia nie jest w stanie wykształcić własnych nauczycieli akademickich, nie jest uczelnią wyższą! Dlatego tak ważne są zmiany. Koniec z wieloetatowością. Ja osobiście jestem za tym, żeby wykładowca mógł, poza rodzimą uczelnią, pracować na tylko jednym dodatkowym etacie i to wyłącznie za zgodą rektora.

Szkoły wyższe w oparach absurdu

GW

Jedno jest pewne: bez naruszenia autonomii nie da się przeprowadzić reform. Bo tak samo jak autonomia w PRL chroniła uczelnie przed ingerencją polityczną, tak samo dziś chroni przed reformami. Pozostawienie szkolnictwa wyższego sobie grozi jego całkowitym upadkiem. Już teraz uczelnie prywatne i państwowe, w obliczu niżu demograficznego, zaniżają kryteria doboru, aby finansować dotychczasową liczbę etatów. Ten “race to the bottom” ciągnie się przez cały okres studiów: Im więcej licencjatów zda, tym więcej można przyjąć na studia magisterskie. 

Profesorzy i politycy będą utyskiwać na niski poziom studentów – choć jest to całkowicie logiczny rezultat funkcjonowania systemu i ich zachowania: uczelnia, która podwyższa próg przyjęcia na studia, ucina gałąź, na której siedzi. Czy z tego zaklętego kręgu jest jakieś wyjście?

Zmiany na uczelniach

EDUKACJA. Powstanie fundusz projakościowy – zapowiedziała wczoraj w Krakowie minister nauki i szkolnictwa wyższego, prof. Barbara Kudrycka.

- Nie są to bardzo rewolucyjne zmiany – tak prof. Barbara Kudrycka, szefowa resortu nauki, skomentowała założenia reformy szkolnictwa wyższego. Projekt nowelizacji ma trafić pod obrady rządu w przyszłym tygodniu…

Ponad 80 proc. postulatów rektorów zostało uwzględnionych w ministerialnym projekcie. Środowisko akademickie zgodnie podkreśla, że zmiany są konieczne. Niektóre kwestie nadal jednak budzą kontrowersje. Rektorzy żałują, że w projekcie zabrakło propozycji przechodzenia nauczycieli akademickich posiadających tytuł profesora w stan spoczynku po osiągnięciu wieku emerytalnego. Wczoraj minister zapewniła jednak, że nie jest to jeszcze ostateczna decyzja.

- Konsensus, który staraliśmy się wypracować nie tylko z rektorami, ale też ze studentami, doktorantami i nauczycielami akademickimi, jest w tej chwili najlepszym z możliwych – powiedziała prof. Barbara Kudrycka.

Proponowane przez resort zmiany mają wejść w życie od roku akademickiego 2010/2011. Przewidują one również skończenie z tzw. wieloetatowością na uczelniach. Naukowcy nie będą mogli pracować na więcej niż dwóch etatach.

Koniec Akademii – Raport Gazety Wyborczej

Ta wysoka samoocena ma rysy

GW

Rozmowa z minister nauki i szkolnictwa wyższego prof. Barbarą Kudrycką.

“Czy twoja uczelnia zasługuje na miano wyższej?” – prawie wszyscy naukowcy odpowiedzieli “tak”. Ale wśród studentów wielu było mniej zdecydowanych: połowa studentów uczelni niepublicznych i prawie 30 proc. z uczelni publicznych zakreśliło “raczej tak”. Zawahali się…

- Tak, bo słabo się odbijamy w lustrze osiągnięć nauki europejskiej i światowej. W ostatnim prestiżowym rankingu “Timesa” polską uczelnię można znaleźć dopiero w czwartej setce: Uniwersytet Jagielloński na 302. miejscu, a Uniwersytet Warszawski – w połowie czwartej setki.

Takie pozycje wynikają ze stosunkowo słabej cytowalności polskich naukowców w prestiżowych pismach zagranicznych, z niewielkiej liczby grantów uzyskiwanych w UE, z niskiej innowacyjności, z bardzo małej liczby zgłoszonych patentów. A zatem mimo dobrego samopoczucia środowiska odzwierciedlonego w tym badaniu musimy przeprowadzić pewne zmiany systemowe. Wśród nich będzie wyłanianie KNOW-ów, czyli elitarnych ośrodków naukowych i dydaktycznych, którym zagwarantujemy poważny zastrzyk finansowy: na badania, wynagrodzenia dla naukowców i stypendia dla wybitnych studentów oraz doktorantów. Tylko w ten sposób może zaczną powstawać silne szkoły naukowe, na wzór przedwojennej szkoły matematyki prof. Banacha. Mam nadzieję, że zmobilizujemy naukowców do odważniejszej konkurencji w Europie i świecie, a także będziemy wyławiać i pielęgnować diamenty, których wśród studentów i młodych uczonych nie brakuje.

Wyższa szkoła zachwytu

GW

Nauczyciele akademiccy i studenci są dumni z siebie nawzajem.

Wyniki sondażu “Gazety” zaskakują. Studenci i nauczyciele akademiccy – uczelni publicznych i niepublicznych – zachowują doskonałe samopoczucie. A przecież profesorowie chałturzą na potęgę, w jednej ze szkół wykłady prowadził profesor nieboszczyk – nagrany na wideo. Nawet Ministerstwo Nauki chce wprowadzić zakaz pracy na więcej niż dwóch etatach. Poziom studiów bywa żałosny, zajęcia się nie odbywają.

Narzeka się też, że wraz z eksplozją studiów (20 lat temu -400 tys. studentów, dziś – prawie 2 mln) potencjał intelektualny kandydatów na magistra dramatycznie spadł.

Kadra i studenci tego wszystkiego nie dostrzegają. Myśląc o uczelni, czują satysfakcję (91 proc. nauczycieli i 84 proc. studentów), rozpiera ich wręcz duma (84 proc. i 74 proc.). Nikt nie czuje złości, wstydu. Tylko niektórzy studenci (19 proc.) odczuwają nudę, częściej – na uczelniach prywatnych. 

- Olbrzymia część kadry akademickiej, pomimo rytualnych narzekań, doskonale odnajduje się w obecnym systemie, który pozwala im na lokalne, niekonkurencyjne i nierynkowe funkcjonowanie w nauce – mówił w sobotę na IV Kongresie Obywatelskim prof. Marek Kwiek z poznańskiego Uniwersytetu Adama Mickiewicza.

Nawzajem się wychwalają. Kadra o sobie: mądrzy, zdolni i zawsze przygotowani do zajęć (95 proc. odpowiedzi). Studenci o kadrze: mądrzy, zdolni, zawsze przygotowani (87 proc.). Nikt się nie spóźnia. Kadra studentów szanuje i traktuje po partnersku. Tylko co czwarty student bąknął, że wykładowcy bywają nudni (częściej na uczelniach publicznych). Co czwarty nauczyciel mówi, że studenci są leniwi.

Trudno się więc dziwić, że ponad 92 proc. żaków i 97 proc. belfrów twierdzi, że ich uczelnia “w pełni zasługuje na miano wyższej”. Rzadko w jakichkolwiek sondażach widujemy takie procenty.

Studia, studenci, wykładowcy. Kto jest dla kogo?

GW

Studenci nie chcą się uczyć, nie szanują pracy wykładowców. Nauczyciele akademiccy zaś traktują studentów jak zło konieczne i nie zależy im wcale na przekazywaniu młodym ludziom wiedzy.

Według wykładowczyni z UP, a także innych nauczycieli akademickich, dzisiejszy student myśli nie o nauce, lecz o znalezieniu dobrej pracy po studiach, o karierze. “Studenci przychodzą ze szkół średnich z negatywnym nastawieniem do uczenia się czegokolwiek” – napisał jeden z wykładowców.

Grzechy główne studentów

Przeciętny student nie uczy się, bo na egzaminie zawsze może ściągnąć, nie chodzi na zajęcia i nie kupuje podręczników, bo wszystko można skserować. Nie ma też przyjaciół, bo ze wszystkimi rywalizuje, myśli tylko o piątkach na dyplomie, stypendium i o tym, jak się przy tym wszystkim niezbyt natrudzić. Wchodzi w końcu na rynek pracy z miernymi umiejętnościami, ale mocno wygórowanymi żądaniami….

Grzechy główne uczelni

Czy jednak cała wina leży po stronie studiujących? Zapytaliśmy kilku z nich o to, co pozytywnie, a co negatywnie zaskoczyło ich na studiach. Co należy poprawić i jak z perspektywy kilku lat nauki oceniają swoje uczelnie?

Te oceny nie wypadły dobrze. Młodzi ludzie twierdzą, że programy zajęć na większości kierunków są niedostosowane do rynku pracy. Na zajęciach za dużo jest teorii, za mało praktyki….

Kudrycka: prowadzenie badań pomoże przetrwać niż demograficzny

PAP – Nauka w Polsce

Prowadzenie badań naukowych przez uczelnie oraz inwestowanie w rozwój własnej kadry naukowej może pomóc przetrwać im trudne czasy, gdy liczba studentów będzie się zmniejszać w związku z niżem demograficznym – uważa minister nauki i szkolnictwa wyższego Barbara Kudrycka. Tymczasem – według Kudryckiej – uczelnie niepubliczne w Polsce zajmują się głównie nauczaniem studentów, w znikomym stopniu w porównaniu z uczelniami publicznymi, zajmują się pracą badawczą i podnoszeniem kwalifikacji swojej kadry.

Przypomniała, że studenci uczelni niepublicznych, tak jak studenci uczelni publicznych, mogą korzystać z pomocy materialnej ze środków publicznych. Zaznaczyła, że ministerstwo rozpoczęło starania, by również fundusze na badania naukowe trafiały do pracowników uczelni niepublicznych.

Jednocześnie Kudrycka poinformowała, że w tym roku z możliwości sfinansowania badań ze środków publicznych skorzystała “znikoma liczba” liczba pracowników naukowych uczelni niepublicznych. W jednym z dwóch konkursów na sfinansowanie badań własnych na 4 600 wniosków tylko 75 pochodziło z uczelni niepublicznych, stanowiło to 1,6 proc. wszystkich wniosków. W drugim zaś z konkursów na 4 800 wniosków, tylko 82 pochodziły z uczelni niepublicznych, co stanowiło 1,7 proc. wszystkich wniosków.

Według Kudryckiej, aż 75 proc. wszystkich prac badawczych w Polsce prowadzonych jest na uczelniach.

Uczelnie spłacą długi albo zawieszą nabór

Dziennik Gazeta Prawna

publiczne, których dług przekroczy 25 proc. rocznej dotacji, wdrożą plan naprawczy. Władze uczelni zostaną zawieszone, jeśli deficyt w budżecie nie ulegnie zmniejszeniu. Rektor powołany przez ministra przywróci równowagę finansową szkoły.

Aż 14 spośród 94 wyższych szkół publicznych podległych Ministerstwu Nauki i Szkolnictwa Wyższego (MNiSW) zakończyło ubiegły rok akademicki 2008/2009 deficytem sięgającym łącznie ponad 105 mln zł. Uczelnie, które popadły w tarapaty finansowe, zgodnie przyznają, że latami zaciągały zobowiązania kredytowe, które znacząco przekraczały ich możliwości spłaty. Władze uczelni wychodziły z założenia, że skoro prawo upadłościowe nie dopuszcza upadłości uczelni wyższej, resort nauki prędzej czy później będzie musiał pokryć ich zobowiązania.

Taki styl zarządzania publicznymi finansami wkrótce się jednak skończy. Od przyszłego roku akademickiego (2010/2011) uczelnie finansowane ze środków publicznych, których deficyt budżetowy przez kolejne dwa lata wyniesie 25 proc. dotacji państwa, zostały objęte specjalnym nadzorem finansowym.

Pętla zadłużenia

Najpoważniejsze problemy finansowe ma obecnie Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie (UMCS). Dług szkoły wynoszący 63 mln zł stanowi prawie 40 proc. rocznego budżetu szkoły. Władze uczelni zmuszone zostały do przeprowadzenia zewnętrznego audytu.

Jakie zakazane klauzule stosują uczelnie w umowach ze studentami

Dziennik Gazeta Prawna

Kłótnia zamiast reformy szkół wyższych

Dziennik Gazeta Prawna

Chwalimy się, że pięciokrotnie wzrosła nam liczba studentów. Ale kadra akademicka powiększyła się tylko o 30 procent. To nie sukces, a porażka środowiska akademickiego – pisze Tadeusz Luty, przewodniczący Konferencji Rektorów Akademickich Szkół Polskich.

♣

Uczelnie publiczne będą musiały na siebie zarabiać

Gazeta Prawna

Od przyszłego roku akademickiego szkoły publiczne będą swobodnie tworzyć spółki. Każda uczelnia ma opracować regulamin komercjalizacji wyników badań. Uczelnie będą zmuszone do samodzielnego poszukiwania nowych źródeł przychodów.

Od szkół wyższych, szczególnie politechnik, będzie wymagana ścisła współpraca z przemysłem. Prace na rzecz gospodarki, wdrożenia i patenty nie tylko będą brane pod uwagę przy ocenie dorobku naukowego poszczególnych wykładowców, ale w sposób fundamentalny będą też wpływać na kondycję finansową uczelni. Najbardziej zaradne szkoły zyskają dodatkową pomoc finansową resortu nauki.

– Założeniem przygotowywanej obecnie przez resort nauki reformy szkolnictwa wyższego jest zmobilizowanie uczelni publicznych do aktywniejszego poszukiwania nowych źródeł finansowania – mówi DGP prof. Barbara Kudrycka, minister nauki i szkolnictwa wyższego.

W tym celu uczelnie państwowe będą mogły swobodnie zakładać spółki prawa handlowego oraz przystępować np. do już istniejących spółek tzw. odpryskowych typu np. spin-off, prowadzonych wspólnie przez uczelnie i przedsiębiorców.

Mało obcokrajowców na polskich uczelniach

Rz

Polska należy do tych krajów Unii Europejskiej, gdzie jest najmniej studentów z zagranicy. Na polskich uczelniach – według Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego – studiuje ok. 14 tys. obcokrajowców.

Polska pod względem liczby zagranicznych studentów wciąż prezentuje się bardzo słabo – oceniła minister nauki i szkolnictwa wyższego Barbara Kudrycka – “okazuje się bowiem, że na Węgrzech studentów zagranicznych jest procentowo siedem razy więcej, a w Czechach nawet dwanaście razy więcej”.

Polska ma jeden z najniższych w Europie wskaźników udziału studentów-cudzoziemców w ogólnej liczbie studentów. W 2006 r. wyniósł on 0,5 proc. Dla porównania w Luksemburgu – 42,2 proc., Szwajcarii – 19,2 proc., Wielkiej Brytanii – 17,9 proc., Austrii – 15,5 proc., Belgii – 12,1 proc., Niemczech 11,4 proc. i Francji 11,2 proc. Średnia krajów OECD – 9,6 proc.

Zdaniem Kudryckiej, na świecie szkolnictwo wyższe w coraz większym stopniu ma charakter globalny. “Uczelnie umiędzynarodawiają się, z roku na rok wzrasta mobilność studentów oraz pracowników akademickich” – mówiła.

Według statystyk OECD, w 1975 r. na świecie liczba osób studiujących poza krajem swojego pochodzenia sięgała ok. 0,6 mln osób, podczas gdy w 2008 r. liczba ta zwiększyła się pięciokrotnie i przekroczyła 3 mln osób.

- W Polsce tylko na niektórych kierunkach i uczelniach liczba studiujących obcokrajowców powoli, ale systematycznie rośnie. Szczególnie popularne wśród cudzoziemców są studia medyczne, których jakość jest oceniana bardzo wysoko. A niskie koszty studiów w Polsce powodują, że mamy coraz więcej studentów ze Stanów Zjednoczonych czy Kanady, a także z krajów europejskich, jak Norwegia czy Szwecja – powiedziała minister nauki.

W jej opinii o tym, że na studia do Polski nie przyjeżdżają obcokrajowcy, mogą decydować m.in. niskie notowania polskich uczelni w międzynarodowych rankingach…

Kudrycka podkreśliła, że na uczelniach w zachodniej Europie obowiązuje inny, jej zdaniem znacznie korzystniejszy, styl pracy dydaktycznej. “Masowość kształcenia na niektórych kierunkach w Polsce doprowadziła do utraty tradycyjnej więzi mistrz-uczeń, dzięki której poprzez częste kontakty z wykładowcami studenci pracują pod okiem tutorów w sposób zindywidualizowany, dobierając zajęcia do własnych zainteresowań, talentów i potrzeb” – mówiła.

Co słychać starego? czyli o nauce polskiej 20 lat później

Opcja na prawo , Nr 7-8/91-92, lipiec – sierpień 2009,

Czwarty czerwca 1989 r. to dla wielu Polaków jedna z dat przełomowych, data wychodzenia z komunizmu. Ale czy naprawdę wyszliśmy z komunizmu ? Chyba nie do końca. Co więcej, nie za bardzo chcemy się z komunizmem rozliczyć. Ustawy dokomunizacyjnej mimo upływu lat nie ma do tej pory i chyba chodzi o to, aby już nigdy jej nie było. W sprawie lustracji środowisko akademickie, zwykle konformistyczne, wykazało się iście heroiczną postawą, organizując bunt antylustracyjny. W walce o niepoznanie własnej historii wreszcie ujawnił się nonkonformizm, tak na co dzień deficytowy. Widać przeszłość środowiska akademickiego to sprawa poważna, skoro na jej poznanie uczelnie same sobie nakładają kaganiec, ograniczają wolność swoich badań.

Najpopularniejsze kierunki na wybranych uczelniach

Rz

Uniwersytet Warszawski

Liczba rejestracji

• Psychologia, limit miejsc: 150, kandydatów – 3908

• Prawo, limit miejsc: 400, kandydatów 3257

• Filologia, filologia angielska, limit miejsc: 125, kandydatów 2322

• Ekonomia, Finanse i rachunkowość, Informatyka i ekonometria, stacjonarne pierwszego stopnia, limit miejsc: 180, kandydatów 2253

• Stosunki międzynarodowe, limit miejsc: 160, kandydatów 1570

• Socjologia, limit miejsc: 120, kandydatów 1551

Pod względem liczby kandydatów na jedno miejsce

• Psychologia – 26.05

• Kulturoznawstwo, iberystyka – 25.56

• Dziennikarstwo i komunikacja społeczna, specjalność public relations i marketing medialny – 21.03

• Filologia, filologia włoska – 19.07

• Międzykierunkowe Studia Ekonomiczno-Menedżerskie – 18.80

• Makrokierunek, Samorząd terytorialny i polityka regionalna, stacjonarne pierwszego stopnia, zapisy – 18.62

Uniwersytet Jagielloński

Liczba rejestracji

• prawo, jednolite magisterskie 2135

• kierunek lekarski, jednolite magisterskie 1156

• dziennikarstwo i komunikacja społeczna, stacjonarne 1 stopnia 1021

• filologia, filologia angielska, stacjonarne 1 stopnia 913

• psychologia, jednolite magisterskie 912

• psychologia, psychologia stosowana, jednolite magisterskie 898

• zarządzanie, zarządzanie firmą, zarządzanie personelem, zarządzanie międzynarodowe, stacjonarne 1 stopnia 869

• farmacja, jednolite magisterskie 867

• stosunki międzynarodowe, stacjonarne 1 stopnia 746

• administracja, stacjonarne 1 stopnia 585……………..

Licencjat dla wszystkich, magisterka dla elit

GW

W obecnej sytuacji utrzymanie niskiego poziomu studiów jest w interesie wszystkich – większości studentów, pracowników naukowych i dydaktycznych oraz polityków. Dlatego też poziom dalej się będzie obniżać.

Za mało nauki, za dużo dydaktyki

Niski poziom studentów to bowiem jedna z konsekwencji faktu, że polskie uczelnie nie żyją z badań, lecz niemal wyłącznie z dydaktyki. Pomijając kierunki ścisłe i przyrodnicze, gdzie jest stosunkowo mało studentów, polska nauka jest zacofana, izolowana od świata i prowincjonalna. Przyczyn jest wiele – jedną z nich jest kompletny brak zachęty dla polskich naukowców, aby zarabiać na badaniach. Wystarczy porównać obciążenie dydaktyczne polskiego wykładowcy i profesora z dowolnej zachodnioeuropejskiej lub amerykańskiej uczelni i liczbę publikacji obu w renomowanych czasopismach zagranicznych. Pod względem dydaktyki Polak wychodzi z tego porównania jak prawdziwy stachanowiec. Pod względem badań i publikacji często nawet nie dorównuje asystentowi swojego zagranicznego kolegi….

Można centralnie podwyższyć kryteria egzaminów magisterskich i doktoranckich – ale studia licencjackie będą dla wszystkich. Na to nie ma siły. Ale być może uda się osiągnąć jakiś konsensus co do tego, że tytuły magistra, doktora i profesora nie muszą być dla wszystkich, że mimo wszystko wyróżniają pewną elitę.

Uczelnie z limitem przyjęć

Rz

Kontrowersyjna nowelizacja ustawy. Dlaczego minister nauki chce decydować, ilu kandydatów może przyjąć publiczna uczelnia.

Większy wpływ urzędników na uczelnie publiczne i preferowanie uczelni prywatnych – tego obawiają się eksperci. Ich niepokój budzi pomysł Ministerstwa Nauki, jaki znalazł się w projekcie nowelizacji ustawy o szkolnictwie wyższym.

Minister Barbara Kudrycka skieruje go dziś do konsultacji międzyresortowych. Jak ustaliła „Rz”, jest w nim zapis o limitowaniu przez szefa resortu miejsc na studiach na uczelniach publicznych. Teraz szkoły wyższe same decydują, ilu przyjąć studentów. Od ich liczby zależy wysokość dotacji z budżetu.

Limity, których wprowadzenie zakłada projekt, dotyczyłyby uczelni z uprawnieniami do nadawania habilitacji. Ustawa da im prawo samodzielnego uruchamiania nowych kierunków studiów (teraz program studiów zatwierdza minister). Jednak będą je mogły otworzyć tylko pod warunkiem, że nie wzrośnie w nich liczba studentów dziennych.

„Zwiększenie liczby studentów stacjonarnych w tych uczelniach zależeć będzie od zgody ministra wydanej na podstawie analizy struktury kształcenia w kraju” – czytamy w projekcie…..

Na uczelnie niepubliczne nowelizacja limitów nie nałoży. – Ustawa nie powinna faworyzować uczelni. Nie jest dobrze, jeśli minister chce w ten sposób chronić szkoły niepubliczne. Uczelnie konkurują i młodzież sama powinna wybierać, gdzie chce studiować – uważa rektor Żmija.

Na uczelnie trafiają niedouczeni kandydaci

GW

- Podczas wykładu mówię wolniej, bo wiem, że większość studentów ma problemy z przyswojeniem podstawowych informacji. Poziom wiedzy osób, które przychodzą na studia, jest żałośnie niski - alarmuje prof. Mikołaj Rudolf z Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego

Postęp degradacji intelektualnej wśród młodzieży przybiera już zatrważające rozmiary. Jeśli go nie powstrzymamy, uniwersytetom grozi zapaść – mówi prof. Mikołaj Rudolf. – Nie chcę, aby tę opinię przyjęto za przejaw postawy “za moich czasów było lepiej”. Mam dowody żałosnego poziomu wykształcenia ludzi, którzy dzisiaj dostają zaświadczenia o uzyskaniu matury.

Profesor, wieloletni wykładowca Wydziału Chemii, jednym tchem wylicza zarzuty wobec studentów. Błędy ortograficzne w pracach zaliczeniowych to standard. Studenci coraz częściej stosują zapis fonetyczny zdań, co znaczy, że w ogóle nie czytają. Studenci chemii mają problemy z przeliczaniem jednostek miary i wagi, niektórzy nigdy samodzielnie nie obsługiwali żadnych urządzeń laboratoryjnych, nie przeprowadzali najprostszych doświadczeń. Na pytanie, kto potrafi zmontować prosty obwód elektryczny, zgłosiło się kilka osób z kilkudziesięciu obecnych na wykładzie. Student III roku chemii nie potrafił powiedzieć, na jakiej zasadzie świeci żarówka.

W polskim systemie szkolnictwa wyższego uczelnie dostają dotacje na kształcenie każdego studenta. Dzisiaj uczelnie muszą się bić o nowych studentów, bo idzie niż demograficzny. A za studentem idą pieniądze. Mniej studentów to mniej pieniędzy na dydaktykę. Rektora zastanowi malejąca liczba studentów i zacznie szukać oszczędności. Dlatego profesorowie przepuszczają coraz słabszych studentów. Potem muszą sobie radzić z wyrzutami sumienia. W jednym z instytutów na Uniwersytecie Wrocławskim wykładowca, który za bardzo dociskał na egzaminach, został zapytany wprost, czy chce nadal pracować w tym instytucie.

Prof. Mikołaj Rudolf wskazuje winnych zapaści intelektualnej wśród młodzieży. To kolejni ministrowie edukacji wprowadzający reformy w szkolnictwie, co kończy się zwykle wielomiesięcznym chaosem.