Nareszcie przedstawiciel dyscyplin humanistycznych przyznał, jaki jest stan wyników badań w nauce polskiej. KOGO NA ŚWIECIE, NA LITOŚĆ BOSKĄ, obchodzą zmiany w mentalności polskiej w XIX w. ? Wygląda na to, że jeśli jakąś grupę osób interesuje temat taki_a_taki, to milcząco zakładają oni, iż będzie to interesowało humanistów w innych krajach. NO I CO TERAZ ? Może wreszcie ci, którzy się szczycą tymi świetnymi wynikami, zechcą wreszcie zejść na ziemię i zrozumieć, że osiągnięcia nauk ścisłych, przyrodniczych (włącznie z medycyną) i technicznych, stanowią o przyszłości. Niestety, ale mentalnością to nauka polska tkwi właśnie nadal w XIX w. i raczej ta mentalność się nie zmieniła.

Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie protestują przeciwko nadaniu redaktorowi naczelnemu “Gazety Wyborczej” Adamowi Michnikowi doktoratu honorowego tej uczelni. Uważają, że jest to inicjatywa odgórna, forsowana przez władze uczelni pomimo braku akceptacji środowiska akademickiego. Uroczystość została zaplanowana na 17 listopada bieżącego roku. Michnik ma zostać nagrodzony za “niezłomne propagowanie wartości demokratycznych i humanistycznych w kulturze i polityce polskiej”. W ocenie komentatorów, honorowanie przez uczelnie osób zaangażowanych w bieżący spór polityczny jest ryzykowne, gdyż stanowi silne poparcie dla poglądów prezentowanych przez nagradzanych.
..
jak poinformowała nas Iwona Tomasik, rzecznik prasowy UP, honorowy doktorat zostanie wręczony Michnikowi za “niezłomne propagowanie wartości demokratycznych i humanistycznych w kulturze i polityce polskiej”….

No to w końcu były te zabezpieczenia, czy nie ?

http://wyborcza.pl/1,86116,7178796,Miernota_magistra.html

Marcin Kącki* dziennikarz ”Gazety Wyborczej” i założyciel lipnej Akademii Komunikacji Społecznej

No i najważniejsze:
- OBOWIĄZKIEM uczelni lub promotora jest nauczyć studenta redagowania tekstu i zasad prawa autorskiego. Skoro prawo tego nie reguluje student pisze i oznacza w sposób na jaki promotor lub wykładowca mu pozwala. Skoro nie ma zastrzeżeń po napisaniu tekstu – to gdzie tu wina studenta?

Co za głupota! To zwykły błąd redakcyjny.
Jak można komuś zarzucać plagiat jeżeli autor oznacza w teście, że korzysta przy pisaniu z dzieł jakiegoś autora. Może to czynić niedokładnie, ale żadne przepisy prawne nie regulują jak precyzyjnie redagować tekst i oznaczać przypisy.
Plagiatem jest przywłaszczenie sobie autorstwa cudzego tekstu – ale przez podanie przypisu wskazujemy, ze autorem fragmentu jest ktoś inny. I to wystarczy.

Tak to jest jak lekarz z wykształcenia bawi się w prawnika, polonistę i etyka.
A potem człowiek musi czytać takie głupoty. Za takie opinie w każdym sądzie by go wyśmiali.

October 18, 2009 in Italy | Tags: kakistocracy

Via Izabella Laba and Crooked Timber, I have found this very interesting book review by Scott McLemee of Diego Gambetta’s book Codes of the Underworld: How Criminals Communicate.

Gambetta, a professor of sociology at Oxford, has studied the problem of trust from a game-theoretic perspective, and he considers the issue of signaling in trust games. Signaling is a process in which a party in a game-theoretic setting indicates that he is going to follow a certain strategy. For example, it is well known that a way to win a game of chicken is to visibly rip off your steering wheel and wear a blindfold. Then your opponent will see that there is no way you can steer, and so he will steer. (Cf. Bush administration foreign policy.)

In the book, Gambetta considers trust in criminal organizations, in which one cannot rely on the rule of law to enforce compliance. He posits that a signaling strategy for members of crime organizations is to signal incompetence; the logic being that if you are unable to do anything else, then you are not going to try to go ‘legit’ and so (i) you are not a threat to the businesses that you are shaking down of eventually becoming a competitor, and (ii) you are reliant on the crime organization to provide for your livelihood and so you are not going to antagonize it.

Perhaps tongue-in-cheek, Gambetta goes on to explain how this applies to Italian academia. I don’t have to book, so I quote McLemee as he quotes Gambetta:

Gambetta argues that something similar takes place among the baroni (barons) who oversee the selection committees involved in Italian academic promotions. While some fields are more meritocratic than others, he says, the struggle for advancement involves a great deal of horse trading. “The barons operate on the basis of a pact of reciprocity, which requires a lot of trust, for debts are repaid years later. …The most powerful figures in this system, says Gambetta, tend to be the least intellectually distinguished. … “… and this is what is the most intriguing, they do not try to hide their weakness. One has the impression that they almost flaunt it in personal contacts.” … Gambetta argues that the cheerful incompetence of the baroni is akin to the mafioso’s way of signaling that he can be “trusted” within his narrowly predatory limits.

“Being incompetent and displaying it,” he writes, “conveys the message I will not run away, for I have no strong legs to run anywhere else. In a corrupt academic market, being good at and interested in one’s own research, by contrast, signal a potential for a career independent of corrupt reciprocity…. In the Italian academic world, the kakistocrats are those who best assure others by displaying, through lack of competence and lack of interest in research, that they will comply with the pacts.”