Szersze granice dopuszczalnej krytyki polityków nie są jeszcze powszechnie przyjmowane. Zbyt często stosuje się standardy stosowane do innych osób, niepiastujących funkcji politycznych, i zbyt łatwo sądy posługują się domniemaniem bezprawności i ingerencji w cudze dobra osobiste, wymagając, by pozwany udowodnił czy to prawdziwość twierdzeń, czy uzasadniony interes publiczny, w jakim działał. Nadal wiele sądów nie przywiązuje wagi do rozróżnienia między twierdzeniami o faktach a ocenami, jakimi się posługuje autor wypowiedzi.”